In de tentoonstelling Aether brengt Rogier Houwen werken uit zijn meest recente series Cosmos (2025), Aether (2026) en Kleurklank (2026) samen. De series zijn thematisch verwant: alle 26 werken verwijzen direct of indirect naar geluid. In Cosmos staat de waarneming van trillingen centraal. De beelden uit Aether verwijzen naar het geluid van een landschap en in de serie Kleurklank onderzoekt Houwen de trillingsfrequentie van alledaagse objecten aan de hand van hun kleur. Aether is Houwens eerste solotentoonstelling bij Galerie Wouter van Leeuwen.
Het concept Aether duikt door de geschiedenis op in verschillende namen, en in verschillende culturen, talen, tijdperken en wetenschappelijke paradigma’s. In de literatuur van het oude India duikt het in het Sanskriet op als ākāsa, het vijfde element: een subtiele trilling die de vier elementen - aarde, water, vuur en lucht - doordringt en verbindt. In het oude Griekenland verwees Aether zowel naar ‘de god van de bovenlucht’ als naar ‘de substantie van de hemelsferen’. Voor Houwen staat het woord Aether voor de menselijke poging om de onzichtbare structuur van de fysieke werkelijkheid te begrijpen. In zijn tentoonstelling gebruikt hij dit concept als metafoor voor een trillingsveld dat alles met elkaar verbindt.
De opnamen voor Cosmos maakte Houwen tijdens een reis door Mexico, van het mysterieuze Yucatan, ooit het hart van de Maya-beschaving, tot Mexico Stad. Onderweg legde hij landschappen vast waar cultuur en natuur in elkaar overlopen: Maya-tempels die uit de bossen oprijzen, grotten met dramatische lichtinval, weelderige botanische tuinen, uitgestrekte cactusvelden en antennes die haast als archeologische vondsten deel uit maken van het landschap.
‘De werken die we selecteerden uit Cosmos hebben te maken met het waarnemen van subtiele trillingen’, aldus Houwen. ‘De Maya-tempels hebben akoestische eigenschappen vergelijkbaar met die van een Grieks theater. Ook de grotten en cenotes hebben de kwaliteit van een klankkast. Zelfs op grote afstand kan je fluisterend met elkaar communiceren. De moderne antennes die de overwoekerde Maya-ruïnes bekleden, vangen eveneens trillingen op. We kunnen zulke trillingen niet zien maar ze reizen voortdurend door de lucht en maken deel uit van ons landschap. Dat vind ik iets om bij stil te staan.’
Door de wijze waarop Houwen de antennes afdrukt, lijken het haast levende wezens. Hij overbelichtte de hemel waardoor er behalve de antennes niets te zien is. Houwen (Nederland, 1992) studeerde in 2014 af aan de HKU en werkt in totaal 15 jaar aan zijn oeuvre. Eerder werkte hij als drukker van onder andere Willem Diepraam en parallel aan zijn kunstenaarspraktijk runt hij fotolab Temple Studio, waar hij de afdrukken van collega-fotografen verzorgt. Zijn meesterschap in de donkere kamer en in het digitale fotolab herken je aan de precieze toning van zijn drukken en het gebruik van handgeschept papier, waardoor zijn beelden een textiele en schilderachtige kwaliteit krijgen.
Houwens meest recente serie Kleurklank (2026) is geïnspireerd op Kunst der Farbe van Johannes Itten. In Kunst der Farbe beschrijft de Zwitserse kunstenaar-theoreticus de bekende kleurencirkel en kleurenleer waarin kleuren worden ingedeeld op basis van lichtbreking en trillingsfrequentie. Zo trillen de lichtgolven van de kleur rood langzamer dan die van de kleur geel, omdat de lichtgolven in een scherpe of minder scherpe hoek breken. Volgens Itten is kleur niet alleen visueel, maar ook muzikaal.
“Op basis van de gedachte dat iedere kleur een klank heeft, ben ik op zoek gegaan naar de kleurklank van alledaagse objecten,” vertelt Houwen. “Ik heb levendige objecten zoals rode pepers, abrikozen en citroenen zo dichtbij mogelijk gefotografeerd met een 4x5” technische camera. hierdoor vervaagt de vorm en blijft de dominante kleurtoon — oftewel de kleurklank van het object — over.’ Zo legt Houwen de link tussen kleur, licht en trillingen bloot en nodigt hij uit om objecten niet alleen te zien maar ook hun trilling te observeren.
In the exhibition Aether, Rogier Houwen brings together works from his most recent series Cosmos (2025), Aether (2026), and Kleurklank (2026). The series are thematically related: all 26 works refer directly or indirectly to sound. In Cosmos, the perception of vibrations takes centre stage. The images in Aether refer to the sound of a landscape, while in the series Kleurklank, Houwen explores the vibrational frequency of everyday objects through their colour. Aether marks Houwen’s first solo exhibition at Galerie Wouter van Leeuwen and is on view from 11 April through 24 May 2026.
The concept of Aether appears throughout history and across cultures, languages, eras, scientific paradigms and under various names. In the literature of ancient India, it appears in Sanskrit as ākāśa, the fifth element: a subtle vibration that permeates and connects the four elements—earth, water, fire, and air. In ancient Greece, Aether referred both to “the god of the upper air” and to “the substance of the celestial spheres.” For Rogier Houwen, the word Aether represents the human attempt to understand the invisible structure behind physical reality. In this exhibition, he uses the concept as a metaphor for a vibrational field that connects everything.
Houwen created the images for Cosmos during a journey through Mexico, traveling from the enigmatic Yucatán—once the heart of the Maya civilization—to Mexico City. Along the way, he captured landscapes in which culture and nature merge: Maya temples rising from dense forests, caves with dramatic light, lush botanical gardens, vast cactus fields, and antennas that appear almost like archaeological artifacts embedded in the landscape.
“The works we selected from Cosmos relate to the sensitivity for subtle vibrations,” Houwen explains. “Maya temples possess acoustic properties similar to those of a Greek theatre. The caves and cenotes also function as resonant chambers. Even at great distances, it is possible to communicate in whispers. The modern antennas that cover the overgrown Maya ruins likewise receive vibrations. We cannot see these vibrations, yet they constantly travel through the air and take part in our landscape. That is something I find fascinating to contemplate on.”
Through the way Houwen prints the antennas, they almost seem to resemble living beings. He overexposes the sky so that nothing remains visible except the antennas themselves. Houwen (The Netherlands, 1992) graduated from the HKU University of the Arts Utrecht in 2014 and has been developing his oeuvre for over fifteen years. He worked as a printer for photographers including Willem Diepraam, and alongside his artistic practice he runs Temple Studio photo lab. His mastery of both the darkroom and the digital lab is evident in the precise toning of his prints and his use of handmade paper, which gives his images a tactile, almost painterly quality.
Houwen’s most recent series Kleurklank (2026) is inspired by Kunst der Farbe by Johannes Itten. In this work, the Swiss artist and theorist outlines his well-known colour circle and theory of colour, in which colours are classified according to light refraction and vibrational frequency. For instance, the light waves of the colour red vibrate more slowly than those of yellow, as the light waves we perceive as red, refract at a sharper angle than yellow. According to Itten, colour is not only visual, but also musical.“Based on the idea that every colour has a sound, I set out to explore the kleurklank of everyday objects,” Houwen explains. “I photographed vivid colourful objects such as red peppers, apricots, and lemons as closely as possible using a 4×5-inch technical camera. As a result, form dissolves and only the essential colour tone—the kleurklank of the object—remains.” In this way, Houwen reveals the connection between colour, light, and vibration, inviting the viewer not only to see objects in the way we use them, but also to perceive their resonance.